Op de foto rechts: Tey, Lilian en Adrie met Giovani en zijn moeder op de stoep van de school in Temozón.
In oktober van het afgelopen jaar hebben de bestuursleden Lilian Reding en Adrie van Veenendaal opnieuw het project in San Francisco el Grande bezocht. Doel van het bezoek was uiteraard om alle contacten te onderhouden, maar vooral ook om te kijken of onze financiële ondersteuning ook dit jaar weer goed is besteed. Maar we hadden nog een doel: Onze verstandelijke beperkte Giovani is dit jaar 18 jaar oud geworden en we wilden onderzoeken wat de mogelijkheden voor hem zijn als hij mogelijk de school niet meer kan bezoeken.
Het zou een onvergetelijk bezoek worden. Onze centjes bleken weer fantastisch te zijn besteed. Mevrouw Tey Stiteler heeft weer nauwgezet boek gehouden van al het geld dat is uitgegeven aan de taxikosten voor de kinderen die op onze kosten het speciaal onderwijs in de stad bezoeken. En de drie schooldirecteuren overlegden ons keurig alle bonnetjes van de uitgaven die ze van onze financiële ondersteuning voor hun scholen hebben gedaan. Het was een genot om te zien welk verschil onze ondersteuning ook dit jaar weer voor de kinderen in ons dorp heeft betekend.
We bezochten ook de school voor speciaal onderwijs in Temozón die “onze” leerlingen bezoeken. We waren onder de indruk van de toewijding en liefde waarmee het personeel het onderwijs aan deze moeilijke doelgroep verzorgt, maar schrokken ook van de armoedige omstandigheden en middelen waarmee zij moeten werken. Het herinnerde ons aan de toestand op de scholen in San Francisco toen wij die zeven jaar geleden voor het eerst bezochten. We zagen nu pas goed hoe met onze hulp de situatie daar enorm verbeterd is, maar het was tegelijk schrijnend om te zien hoe de situatie op de school in Temozón nu nog steeds is. Het liefst zouden we ons ook gaan inzetten voor deze school die het zo ontzettend goed kan gebruiken, maar onze statuten laten dat niet toe. Onze hulp is alleen bedoeld voor San Francisco el Grande en dat is maar goed ook want zoals in Temozón zijn er ongetwijfeld nog duizenden andere scholen in Mexico. Maar wie weet kan een andere stichting dat oppakken!
Dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking blijkt in Mexico helemaal niet te bestaan. Slecht nieuws dus voor de kinderen en volwassenen in San Francisco die niet op een gewone manier aan het arbeidsproces kunnen deelnemen. Hun dagen in de armoedige omgeving thuis slijten lijkt hun lot in dit leven. Maar er was ook goed nieuws. De kinderen kunnen na hun 18e levensjaar nog gewoon op de school voor speciaal onderwijs blijven en het personeel streeft ernaar om dat net zolang te laten duren totdat ze ergens een arbeidsplek voor ze hebben gevonden. Maar wij beseffen uiteraard maar al te goed dat dit voor veel van dit soort leerlingen een utopie is. Zij zullen nooit ergens een betaalde arbeidsplaats kunnen vinden.
En dus vroegen wij ons af of wij dat we dat zelf niet kunnen oppakken in San Francisco! We bespraken het met Tey Stiteler en zij bracht ons in contact met Mirel Maldonado, een jonge, universitair geschoolde dame die ons hiermee maar wat graag wilde gaan helpen. En hoe dat is afgelopen kunt u lezen in een ander artikel op deze site.
Lilian en Adrie hebben van hun bezoek aan San Francisco een dagboek bijgehouden op Polarsteps. U kunt dit vinden via de onderstaande link.
https://www.polarsteps.com/AdrievanVeenendaal/22211305-terug-naar-san-francisco-el-grande?mode=track
